سر زدن به خانهی پدری... در باب بازگشت...

این جا را دوست دارم... معدود کسانی که اینجا را میخوانند اسم من را نمیدانند... جز یکی دو نفر کسی منِ این وبلاگ را نمیشناسد... و این به من امکان میدهد با آزادی بیشتری از خودم بنویسم... و با خودم کلنجار بروم... و لایهای از خودم را لمس کنم که دوستترش دارم... اینجا را دوست دارم... برای خاطر تمام روزهایی که گذشته... برای خاطر آشفتگیهایی که تجربه کردهام... و حسهای قشنگ و تلخی که وقت نوشتن م